Narodowe Czytanie 2026. „Dziady” na nowo – literatura, która wciąż żyje
05.09.2026
Po ubiegłorocznym spotkaniu z poezją Jana Kochanowskiego Świętokrzyskie Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kielcach po raz drugi włączyło się w ogólnopolską akcję Narodowego Czytania, organizowaną pod Honorowym Patronatem Pary Prezydenckiej. W 2026 roku, podczas 15. edycji wydarzenia, sięgnęliśmy po jedno z najważniejszych dzieł polskiego romantyzmu – „Dziady” Adama Mickiewicza.
Narodowe Czytanie to jednak nie tylko wspólne sięganie po klasykę literatury. To także okazja, by spojrzeć na znane dzieła z nowej perspektywy i poszukać w nich znaczeń, które mogą przemówić do współczesnego odbiorcy. Właśnie taką próbę podjęli pracownicy ŚCDN.
Czy „Dziady” można czytać inaczej? Czy dramat napisany niemal 200 lat temu może zabrzmieć współcześnie? Co wydarzy się, gdy klasyczny tekst spotka się z własną interpretacją, pomysłem i wrażliwością współczesnych czytelników?
Odpowiedzi na te pytania powstały w Centrum Edukacyjnym w Wólce Milanowskiej, gdzie pracownicy ŚCDN zaangażowali się w przygotowanie tegorocznej odsłony Narodowego Czytania. Tym razem literatura spotkała się z obrazem, filmem i autorską interpretacją. Powstała realizacja, która nie jest jedynie tradycyjnym odczytaniem tekstu Mickiewicza, lecz próbą pokazania, że klasyka może wciąż żyć – jeśli pozwolimy jej wybrzmieć na nowo.
To już drugi udział ŚCDN w Narodowym Czytaniu. Rok wcześniej, wśród natury i letniego światła Wólki Milanowskiej, wspólnie odkrywaliśmy poezję Jana Kochanowskiego. Tegoroczne spotkanie z Mickiewiczem ma inny charakter, ale przyświeca mu ta sama idea – literatura jako przestrzeń spotkania, emocji, refleksji i dialogu.
Film przygotowany w ramach tegorocznego Narodowego Czytania miał swoją premierę 5 września na antenie Telewizji Świętokrzyskiej. Obecnie można go obejrzeć na kanale YouTube ŚCDN.
„Dziady” to dzieło, które od pokoleń inspiruje, porusza i stawia ważne pytania. Tegoroczne Narodowe Czytanie było okazją, by sprawdzić, co wydarzy się, gdy te pytania zabrzmią dziś – naszym głosem i w naszej interpretacji.
Bo klasyka nie musi pozostawać w przeszłości. Może nadal mówić do nas – jeśli tylko zechcemy jej posłuchać.
