Diagnoza logopedyczna

Diagnoza logopedyczna – to zbiór zasad i metod badania, który ma na celu ocenę rozwoju oraz stanu mowy, jak również określenie nieprawidłowości występujących w procesie komunikacji językowej.

Postępowanie diagnostyczne najczęściej składa się z rozpoznania zaburzenia, wskazania terapeutycznego oraz prognozowania. Wykonanie pełnej diagnozy oprócz opisu deficytów językowych i objawów im towarzyszących, wskazuje również związki przyczynowo-skutkowe. Objawy ustala się na podstawie danych z obserwacji
i wywiadu, prób oraz testów językowych.

Diagnosta dokonuje oceny jakościowo-ilościowej zachowań językowych na podstawie badania logopedycznego, jak też – w razie potrzeby – na podstawie badań uzupełniających (np. laryngologicznych, foniatrycznych, neurologicznych, ortodontycznych, audiologicznych, psychologicznych, pedagogicznych). Ważne są również patogeneza (zespół przyczyn) i patomechanizm (mechanizm powstania zaburzenia). Na ich podstawie można przewidzieć tendencje rozwojowe różnych zjawisk logopedycznych (czyli różnego typu
i stopnia zakłóceń lub zaburzeń mowy, utrudniających lub uniemożliwiających komunikację językową).

Badanie logopedyczne:

sprawdzenie artykulacji, czyli wymowy poszczególnych głosek; logopedzi używają do tego celu testów obrazkowych (w przypadku małych dzieci – ukierunkowanej zabawy),
badanie rozumienia mowy, kompetencji komunikacyjnych i językowych,
ocena budowy i sprawności narządów mowy: artykulacyjnych, oddechowych, fonacyjnych.

Zapisy dziecka na diagnozę logopedyczną odbywają się na wniosek rodzica lub opiekuna prawnego po uprzednim osobistym lub telefonicznym zgłoszeniu dziecka do Poradni. Nie wymagane jest skierowanie od specjalisty.

Diagnoza logopedyczna zawsze odbywa się w obecności rodzica/opiekuna prawnego.

Diagnoza trwa godzinę zegarową, w miarę potrzeb umawiane jest kolejne spotkanie diagnostyczne.

Logopeda, po przeprowadzonej pełnej diagnozie, przekazuje informacje rodzicom/opiekunom prawnym i wydaje opinię dotyczącą wyników diagnozy.