Pałac w Dębinkach
Pałac został zbudowany przez Jana Renarda w pierwszej połowie XVIII wieku. Niewykluczone, że według projektu brata właściciela — Benedykta Renarda, wówczas cenionego architekta. Fakt ten poświadcza tablica wykonana z czarnego marmuru, wmurowana nad kominkiem w sieni Pałacu. Na tablicy widnieje napis w języku łacińskim zawierający datę urodzenia Jana Renarda — rok 1681. Ród Renardów, przenosząc się na Śląsk, sprzedał majątek Ksaweremu Dybowskiemu, byłemu stolnikowi bełskiemu, marszałkowi powiatu węgrowskiego. Kolejny właściciel dóbr, ożeniony z Anną z Sobieskich Zdzieborską, był ojczymem Ludwiki, matki Cypriana Norwida. Po jej śmierci oraz śmierci jej męża Jana Norwida, Dybowski jako członek Rady Familijnej stał się opiekunem ich małoletnich dzieci: Cypriana Norwida oraz jego rodzeństwa.
Pałac w Dębinkach został dwukrotnie przebudowany: w pierwszej połowie XIX wieku przez Ksawerego Dybowskiego i w drugiej połowie XIX wieku według projektu Władysława Mierzanowskiego. Inne źródła podają, że na miejscu pierwotnej XVIII-wiecznej budowli Ksawery Dybowski w pierwszej połowie XIX wieku wybudował nowy pałac. W roku 1871 majątek Dębinki został sprzedany i od tego momentu kilkakrotnie zmieniał właścicieli. Po I wojnie światowej należał do księcia Michała Woronieckiego. W latach dwudziestych został sprzedany Helenie Osowskiej, która w czasie II wojny światowej mieszkała w pałacu, który stał się również schronieniem partyzantów, żołnierzy Armii Krajowej, a następnie powstańców warszawskich.
Przez krótki okres mieściło się tam dowództwo wojsk niemieckich, a później szpital dla żołnierzy radzieckich. W roku 1948 reforma rolna przyznała ziemie majątku okolicznej ludności. Pałac uległ zdewastowaniu, a w latach 1948-50 został odbudowany. Od tamtej pory do roku 2016 Dębinki były siedzibą instytucji opiekuńczo-wychowawczych, najdłużej: domu dziecka.
Obecnie mieści się tu Muzeum Cypriana Norwida
