"Lato"
Lato wstaje przed świtem.
I gdy jest już umyte,
i gdy włoży ubranie,
je z pszczołami śniadanie.
Potem wodę nagrzewa
i kąpie w niej obłoki,
i suszy je na drzewach
hen, pod niebem wysokim.
W południe każe wiatrom
siedzieć gdzieś w górach cicho,
by nie było awantur,
huraganów i wichur.
A gdy nocą po niebie
Wielki Wóz się kolebie,
lato po letnim skwarze
śpi z ważką w nenufarze.
autor: Franciszek Kobryńczuk „Lato”
Wydawnictwo 2000, „ZIARNA” – Fundacja „Młodzież w Potrzebie”