Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Hajnówce

Integracja sensoryczna (SI) to zdolność mózgu do interpretowania i koordynowania impulsów płynących ze zmysłów (podstawowych - wzroku, słuchu, smaku, węchu, dotyku, ale też układu przedsionkowego i proprioceptywnego, o których więcej za chwilę).
Układ nerwowy odbiera wrażenia z ich receptorów i organizuje je tak, by mogły być wykorzystane  w celowym działaniu lub adaptacji.

Skomplikowane, prawda? Ale nie aż tak bardzo, kiedy wszystkie zmysły i ich integracja działają prawidłowo, bo wtedy wszystko to odbywa się automatycznie i nawet nie mamy o tym pojęcia. 

Lubicie kakao? Wyobraźcie sobie, że właśnie macie je wypić.
Widzicie jego kolor w ulubionym kubku, czujecie smak i aromat.
Dzięki odpowiednio napiętym mięśniom, dobrej koordynacji wzrokowo-ruchowej i odpowiedniemu zaplanowaniu tego ruchu, sprawnie traficie kubkiem do ust i nie rozchlapiecie płynu na siebie, a naczynie nie wypadnie Wam z rąk.
Kubek kakao uruchomił propriocepcję (czucie głębokie), dzięki której ocenicie np. ciężar kubka, aby wiedzieć, jakiej siły należy użyć, by go podnieść oraz układ przedsionkowy (zwany popularnie zmysłem równowagi), dzięki któremu uda Wam się zanieść kakao do stolika, nie wylewając go po drodze.
No a kubek pozostanie cały i nie trzeba będzie sprzątać skorup.

Funkcjonujemy prawidłowo, gdy wszystkie układy ze sobą właściwie współpracują – bodziec zostanie zarejestrowany, zlokalizowany, zinterpretowany i zostanie zorganizowana odpowiedź na niego.
Na każdym z tych etapów mogą pojawić się trudności.
Dziecko może zbyt słabo, nadmiernie lub zopóźnieniem reagować na bodziec (np. bólowy), mieć problemy z modulacją (źle znosić zmiany, być nadaktywne lub wycofane), mieć trudności z czuciem własnego ciała, reagować niezdarnie.
Zaburzenia SI mogą prowadzić do zaburzeń emocjonalnych, opóźnień w rozwoju mowy, kłopotów z planowaniem złożonych czynności (dyspraksja), a nadwrazliwość sensoryczna przekłada się często na nadpobudliwość psychoruchową. 

Terapia SI to system ćwiczeń, zabaw i aktywności proponowanych dziecku, które mają prowokować i wyzwalać odpowiednie reakcje sensoryczne.
Są dla dziecka przyjemnością.
W przyjaznym otoczeniu (huśtawki, piłki, liny, drabinki do wspinania) dziecko uczy się pod okiem terapeuty w sposób bardziej efektywny przetwarzać  i wykorzystywać skomplikowane informacje, płynace ze zmysłów.