Informacja w zakresie występowania wysoce zjadliwej grypy ptaków
W związku ze stwierdzanymi ogniskami grypy ptaków u ptaków dzikich opracowane rekomendacje Głównego Lekarza Weterynarii stanowią materiał pomocniczy dla osób, instytucji i organizacji, realizujących bądź zlecających realizację działań związanych z dzikim ptactwem na terenie Polski.
W związku z występowaniem na terenie kraju licznych ognisk grypy ptaków u ptactwa dzikiego,
będącego przedmiotem obserwacji, monitorowania oraz badań naukowych, na terenach
lęgowisk i miejscach ich bytowania i żerowania, istnieje potrzeba opracowania i ujednolicenia
podstawowych zasad bioasekuracji osób, prowadzących czynności, a także zasad ograniczenia
ewentualnego rozprzestrzenienia wirusa grypy ptaków z takich miejsc w szczególności do
gospodarstw utrzymujących drób lub innych miejsc, w których utrzymywane są ptaki.
Aktualna opinia środowisk naukowych wskazuje, że nie ma jak dotychczas jednoznacznych
dowodów na to, aby wirus wysoce zjadliwej grypy ptaków przenosił się łatwo na człowieka. Tym
niemniej przypadki zakażeń u ludzi notowane są na świecie od połowy lat 90-tych ubiegłego
wieku. Jednak ogólna liczba potwierdzonych laboratoryjnie przypadków od tego czasu nie jest
wysoka, wynosi przez wszystkie te lata nieco ponad 800. Należy przy tym zaznaczyć, że
dotychczas stwierdzane przypadki zakażeń wirusami AIV (ang. avian influenza virus – wirus
grypy ptaków) u ludzi miały częściowy związek z długotrwałą ekspozycją na wirus (hodowla
drobiu) oraz zwyczajami kulinarnymi i praktykami higienicznymi.
Za rozprzestrzenianie wirusa w populacji zwierząt wrażliwych (dzikie ptaki i drób) odpowiada
przede wszystkim migrujące, dzikie ptactwo wodne, które stanowi rezerwuar zarazka i
przyczynia się do jego trwałego utrzymywania się w środowisku, a także przenosi wirusa na
bliższe (żerowiska) lub dalsze (migracje sezonowe) odległości.
Kolejna droga rozprzestrzeniania się patogenu realizowana jest jednak w głównej mierze przez
człowieka, który przenosi wirusa w sposób pośredni: na obuwiu, odzieży, sprzęcie czy na
środkach lokomocji (koła pojazdów).
Dlatego szeroko rozumiana bioasekuracja, czyli zasady ochrony biologicznej mają podstawowe
znaczenie w przeciwdziałaniu rozprzestrzenianiu się wirusa i przenoszeniu go do miejsc, w
których drób utrzymywany jest w celach pozyskiwania żywności (mięso, jaja) i innych
produktów (pierze).
EWENTUALNE MOŻLIWE INNE, NIEWSKAZANE W NINIEJSZYM OPRACOWANIU I/LUB
DODATKOWE ŚRODKI OCHRONY OSOBISTEJ, MAJĄCE NA CELU ZAPOBIEGANIE NARAŻENIA
LUDZI NA ZAKAŻENIE WIRUSAMI GRYPY PTAKÓW NALEŻY SKONSULTOWAĆ Z WŁAŚCIWYMI
ORGANAMI PAŃSTWOWEJ INSPEKCJI SANITARNEJ.
Materiały
ZASADY OCHRONY BIOLOGICZNEJ OSÓB I ZWIERZĄTzasadyochronybiologicznejhpai.pdf 0.34MB
