Architektura Informacyjna Państwa
Nadawanie kształtu Architektury Informacyjnej Państwa (AIP) jest zadaniem Ministra Cyfryzacji określonym w Programie Zintegrowanej Informatyzacji Państwa (dalej: PZIP), który jest strategicznym dokumentem określającym działania rządu zmierzające do podniesienia jakości świadczonych przez administrację publiczną e-usług. Przyjęto go Uchwałą Rady Ministrów na wniosek Ministra Cyfryzacji. Dokument podlega cyklicznej aktualizacji.
AIP jest to, oparty na zasadach opisanych w dokumencie EIRA (European Interoperability Reference Architecture), formalny opis sposobu zorganizowania dziedzinowych systemów informacyjnych, będących w gestii różnych instytucji państwa, wraz z realizującymi ich funkcjonalność systemami teleinformatycznymi, z uwzględnieniem interakcji z otoczeniem oraz metody zarządzania ich rozwojem, zgodnie z założeniami wynikającymi z PZIP.
AIP zawiera pryncypia, standardy, modele i procesy zarządzania oraz elementy konieczne do zrealizowania wizji cyfrowego państwa, które obejmują warstwy prawną, organizacyjną, semantyczną i techniczną.
W Ministerstwie Cyfryzacji został opracowany Model AIP, określający metodę odwzorowania poszczególnych obiektów architektury, sposób ich powiązania, oraz identyfikujący kluczowe komponenty funkcjonalne zapewniające realizację zadań e-administracji. Model AIP dostarcza następujących wartości:
- określa i opisuje warstwy architektury cyfrowego państwa i ich funkcje;
- pomaga zidentyfikować luki między wizją cyfrowego państwa (ang. to be) a rzeczywistością - stanem obejmującym działające systemy i przewidziane do zbudowania w już uruchomionych projektach (ang. as is);
- ukazuje kluczowe komponenty, które powinny być zarządzane centralnie, takie jak cyfrowe potwierdzanie tożsamości cyfrowej obywatela, brama e-administracji, centralna platforma analityczna czy też metadane administracji publicznej;
- pomaga i pozwala uprościć korzystanie z narzędzi informatycznych w państwie przez wskazywanie referencyjnych systemów i zbiorów danych, które nie powinny być powielane ani realizowane na różne sposoby oraz wskazywanie komponentów, które mogą być użyte ponownie (reużywalnych);
- umożliwia identyfikację obszarów potrzebnych rozwiązań wspólnych – horyzontalnych i platformowych, których realizacja w konfiguracji rozproszonej jest nieracjonalna;
- pomaga zapewnić interoperacyjność przez określanie standardów dla interfejsów komunikacji, a także przez optymalizację powiązań między systemami;
- pomaga zapewnić bezpieczeństwo gromadzenia, przetwarzania i udostępniania danych przez określenie standardów budowy kluczowych komponentów;
- wspomaga podejmowanie spójnych decyzji szczegółowych, gdyż opiera się na jednoznacznie określonych pryncypiach.