馃 Owocowe je偶e, czyli kiedy nauka wychodzi z 膰wicze艅 na 艂awk臋 馃
Dzi艣 w naszej klasie 1d pojawi艂y si臋… je偶e. I to takie, których nie spotkamy w lesie!
Najpierw przygotowali艣my nasze owocowe je偶e. Gruszka, winogrona, troch臋 kreatywno艣ci i mnóstwo dzieci臋cych pomys艂ów wystarczy艂y, 偶eby zwyk艂e owoce zamieni膰 w ma艂ych, kolorowych mieszka艅ców naszego klasowego „lasu”. Ka偶dy je偶 by艂 troch臋 inny. Jedne mia艂y zielone kolce, inne fioletowe, a jeszcze inne wygl膮da艂y naprawd臋 bardzo dostojnie. Dzieci samodzielnie planowa艂y, gdzie umie艣ci膰 oczy, nos i kolejne „kolce”. By艂o przy tym sporo pracy r膮k, koncentracji i uwa偶no艣ci. Nast臋pnie przenie艣li艣my nasze do艣wiadczenie z dzia艂ania do zeszytu.
Po wykonaniu je偶y uzupe艂niali艣my przepis na owocowego je偶a. Dzieci mog艂y odwo艂a膰 si臋 do tego, co w艂a艣nie zrobi艂y, przypomnie膰 sobie sk艂adniki, kolejno艣膰 wykonywanych czynno艣ci i zapisa膰 je. I w艂a艣nie takie po艂膮czenie bardzo lubi臋. Najpierw robimy. Potem rozmawiamy o tym, co zrobili艣my. Na ko艅cu próbujemy zapisa膰. Dzi臋ki temu 膰wiczenie nie jest oderwanym zadaniem z podr臋cznika. Ma swoje odniesienie do rzeczywistego do艣wiadczenia dziecka.
W艂a艣nie o to chodzi w edukacji, 偶eby to, czego uczymy si臋 w 膰wiczeniach, mia艂o swoje miejsce w prawdziwym do艣wiadczeniu. Kiedy dziecko najpierw dzia艂a, do艣wiadcza i tworzy, a dopiero pó藕niej zapisuje to, czego si臋 nauczy艂o, 膰wiczenie nabiera zupe艂nie innego znaczenia.Nie zawsze trzeba wybiera膰: dzia艂anie albo 膰wiczenia. Mo偶na po艂膮czy膰 jedno z drugim.
A nasze owocowe je偶e? Có偶… d艂ugo nie czeka艂y. Wszystkie znalaz艂y swoich ma艂ych degustatorów. 馃馃崘馃崌
Anna Janiec-Piec