Historia szkoły

Wieś Dębinki leży w gminie Zabrodzie, w województwie mazowieckim. Historia tutejszej szkoły podstawowej sięga początku XX wieku. Dębinki i ich okolice należały wtedy do Królestwa Polskiego podporządkowanego Rosji carskiej. W oświacie obowiązywał język rosyjski. Szukano osób, które nie patrząc na represje żandarmów carskich będą uczyć podstawowych przedmiotów, czyli języka polskiego, historii, i rachunków. Dzieci z Dębinek nie mogły systematycznie pobierać nauki. Organizowano dla nich tajne nauczanie.

W roku 1910 w Dębinkach szkołę elementarną zorganizował Bronisław Jeziorański z Głuch - znany rzeźbiarz, bratanek Jana Jeziorańskiego, który za organizowanie Rządu Narodowego razem z Romualdem Trauguttem zginął w Cytadeli Warszawskiej. Właściciel majątku w Dębinkach Henryk Barylski podarował pod budowę budynku szkolnego około 1 morgi ziemi oraz materiały budowlane. W tym samym roku dzięki ofiarnej pomocy mieszkańców stanął budynek z obszerną izbą lekcyjną oraz mieszkaniem dla nauczyciela. Od 1910 roku dzieci mogły uczyć się w zorganizowanym punkcie szkolnym, jednak nadal w języku rosyjskim.

Okresem największej frekwencji w szkole była późna jesień, zima i wczesna wiosna. Na czas wzmożonych prac polowych przerywano naukę, gdyż dzieci były zatrudniane do prac w gospodarstwach wiejskich. Według przekazów najstarszych mieszkańców pierwszym nauczycielem, który nauczał na tym terenie był pan Kowalski. Pracował on w tutejszej placówce jeszcze kilka lat. Po nim nauczaniem zajęła się nauczycielka, pani Zielińska. Następnie pracowały jeszcze dwie nauczycielki. Ich nazwiska nie są znane. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku nauka w szkole odbywała się systematycznie, jednakże nie wszystkie dzieci objęte były nauczaniem. Obowiązek szkolny w tym czasie nie był przestrzegany. Wiedza z poszczególnych przedmiotów przekazywana była już w ojczystym języku.

W 1924 roku pracę w szkole rozpoczął Mieczysław Maculewicz, który uczył cztery klasy w systemie dwuzmianowym. Dzieci pobierały naukę przez dwa lata w klasie III i trzy lata w klasie IV. Z chwilą wybuchu II wojny światowej pan Maculewicz został powołany do wojska. Do pracy w szkole już nie powrócił. Wybuch wojny spowodował ograniczenie nauki do najprostszych wiadomości i umiejętności: rachowania, czytania i pisania.

Kolejnym nauczycielem pracującym w szkole w Dębinkach był Antoni Maliszewski, syn nauczycielki z Goworowa. W 1942 r. został aresztowany, a następnie zginął w obozie koncentracyjnym. Po nim pracę w szkole rozpoczął Stanisław Osadnik, który pozostał tu do końca okupacji hitlerowskiej w Polsce. Po zakończeniu wojny i przeprowadzeniu reformy rolnej, teren szkoły powiększył się o 1 hektar. W roku szkolnym 1944/45 w placówce w Dębinkach jedyny nauczyciel, pan J. Bocian prowadził cztery klasy. Był to bardzo trudny okres dla szkoły. Brakowało niezbędnego sprzętu i pomocy naukowych. W związku z niedostatkiem kadr, zaangażowano do pracy w charakterze nauczycieli ludzi nieposiadających kwalifikacji pedagogicznych. Od 1946 roku do sierpnia 1949 kierował szkołą i uczył w niej nauczyciel niewykwalifikowany – Czesław Wawryło. Był mieszkańcem Dębinek i absolwentem miejscowej szkoły.

Kolejnym nauczycielem nieposiadającym kwalifikacji był pan J. Banaszek, który pracę podjął 1 września 1950 roku. Nadal prowadził cztery klasy systemem dwuzmianowym, pełniąc jednocześnie funkcję kierownika szkoły. Rok później utworzono V klasę i zatrudniono Reginę Banaszek – żonę kierownika szkoły, która również nie posiadała kwalifikacji do nauczania.

W związku z powiększeniem liczby klas wynajęto pomieszczenie w pałacu odległym o 500 m od budynku szkolnego. Rok później wynajęto jeszcze jedną izbę lekcyjną. W tym samym czasie wykonano prace remontowe budynku szkolnego, celem uzyskania następnych dwóch sal lekcyjnych. Wyposażenie szkoły stanowiło: 19 ławek, stół, krzesło i tablica. Pomoce dydaktyczne, którymi dysponowała szkoła to 1 globus, 1 mapa fizyczna Europy i 49 pozycji lektur szkolnych. W 1952 utworzono szóstą klasę, a od roku szkolnego 1953/54 zaczęła funkcjonować w Dębinkach pełna siedmioklasowa szkoła podstawowa. Pracowało w niej czterech nauczycieli; Janina Nurowska- kierownik, Elżbieta Zakrzewska, Barbara Chojnacka i Zygmunt Nurowski.

W 1953 roku szkołę rozbudowano. Dzieci mogły się już uczyć w jednym budynku szkolnym mieszczącym 4 sale, jednak bardzo ciasne. W takich warunkach edukacja trwała do końca lat pięćdziesiątych. W 1960 roku wynajęto pomieszczenie w prywatnym budynku mieszkalnym. Kolejne lata nie przynosiły istotnych zmian jeśli chodzi o warunki.

W roku szkolnym 1973/1974 nowym dyrektorem szkoły został Eugeniusz Tekliński. Kolejnymi dyrektorami byli Zdzisław Guźliński i Anna Ołdak. Wtedy rozbudowano szkołę o kancelarię i bibliotekę. W 1977 roku zakupiono projekt budowy szkoły, za który zapłacili gospodarze z Dębinek i okolicznych wsi. Mieszkańcy przychodzili do pracy przy rozbiórce starych przybudówek, rozkuwaniu starego fundamentu i wywożeniu gruzu. Z uwagi na trwający kryzys gospodarczy, budowa ciągnęła się dość długo. Ówczesny dyrektor szkoły Jan Lusa (1981-1984) wraz z komitetem rodzicielskim starali się jak najszybciej ją zakończyć.

W październiku 1984 roku uroczyście otwarto nową szkołę. Parterowy budynek szkolny posiadał pięć sal lekcyjnych, pokój nauczycielski, kancelarię oraz hall i sanitariaty. W 1985 roku dyrektorem szkoły została pani Jadwiga Teodorczyk. Dzięki jej staraniom został przeprowadzony generalny remont starego budynku szkolnego. Dobudowano jeszcze jedną salę lekcyjną wraz z sanitariatami, co znacznie poprawiło warunki szkoły. Wmontowano nowe okna i drzwi, a także wyremontowano dach na obu budynkach. Postawiono nowe ogrodzenie wokół szkoły i zorganizowano pracownię komputerową, którą w 2013 roku, dzięki firmie Henkel doposażono w dwie tablice interaktywne.

Ważną chwilą w życiu szkoły było nadanie imienia Cypriana Kamila Norwida. Uroczystość poświęcenia sztandaru miała miejsce 17 maja 2003 roku. Wybór patrona uzasadniony był tym, że poeta urodził się w Głuchach, lata dzieciństwa spędził w Dębinkach. Słowa patrona „Ojczyzna to wielki zbiorowy obowiązek” stały się mottem wszystkich pedagogów i uczniów. W 2003 roku rozpoczęła się budowa sali gimnastycznej, którą oddano do użytku 27 stycznia 2005 roku.

9 października 2010 roku szkoła obchodziła 100 - lecie istnienia. W wydarzeniu tym wzięło udział wielu gości m. in. biskup Kazimierz Romaniuk, przedstawiciele kuratorium i sejmiku wojewódzkiego, władze gminy, a także nauczyciele, którzy pracowali w tej szkole. Tego dnia na jednej ze ścian umieszczono tablicę upamiętniającą to wydarzenie.

W 2017 roku nowym dyrektorem szkoły została pani Marzena Górczak. Placówkę systematycznie doposażono w sprzęt komputerowy, tablice interaktywne, a także inne pomoce w salach. W marcu 2021 roku rozpoczęto rozbudowę szkoły. Dobudowano salę lekcyjną, salę dla oddziału przedszkolnego z zapleczem sanitarnym, stołówkę, zaplecze kuchenne i szatnię dla uczniów z klas 0-III. We wrześniu 2022 roku oddano do użytku te pomieszczania. Sukcesywnie wymieniano sprzęt komputerowy, meble, sprzęt sportowy, dokupowano książki, pozyskano 70 czytników ebooków do biblioteki w ramach przedsięwzięcia „Czytamy Norwida”.

We wrześniu 2023 roku wzbogacono plac zabaw w nowe sprzęty. Z budżetu województwa mazowieckiego w ramach Mazowieckiego Instrumentu Infrastruktury Sportowej z programu pod nazwą „Mazowsze dla sportu 2024” w roku szkolnym 2024/2025 pobudowano bieżnię i skocznię. W tym samym roku udało się zakupić nagłośnienie do sali gimnastycznej.