W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Dodatkowo, korzystanie z naszej witryny oznacza akceptację przez Państwa klauzuli przetwarzania danych osobowych udostępnionych drogą elektroniczną.
Powrót

Choroba niebieskiego języka (BT)

Choroba niebieskiego języka (BT) - Opis choroby

Choroba niebieskiego języka (BT) jest chorobą wirusową przeżuwaczy, zarówno gatunków udomowionych jak i wolno żyjących (dzikich). Chorują na nią: bydło, owce, kozy, ale także: sarny, jelenie, afrykańskie antylopy, wielbłądowate (w tym alpaki i lamy).

Zwierzęta nie zarażają się bezpośrednio od siebie, a jedynie poprzez owady kłująco–ssące z rodzaju Culicoides (rodzina: kuczmany) oraz poprzez krew lub nasienie.

Zakażenie może przebiegać bezobjawowo. W przypadku wystąpienia objawów najczęściej obserwuje się:

 

  • nadżerki i owrzodzenia w jamie         – duszność

ustnej                                                         – kulawizny (zapalenie koronki

  • zaczerwienienie i obrzęk błony          i tworzywa racic, możliwe zrzucanie

śluzowej jamy ustnej, zasinienie języka puszki racicowej)

  • ślinotok                                                  – ryzyko długoterminowych strat
  • brak pobierania wody i paszy             produkcyjnych (np. zmniejszona
  • gorączka                                                 wydajność mleczna, bezpłodność
  • osowiałość                                             i poronienia)
  • łuszczenie się naskórka strzyków i tworzenie się strupów
 
   

 

 

Zwierząt zarażonych nie uśmierca się, a zwierzęta chore należy leczyć!

Choroba a produkty pochodzenia zwierzęcego

Choroba nie przenosi się na ludzi oraz na inne gatunki zwierząt gospodarskich i domowych. Oznacza to, że mięso, mleko, skóry, wełna i inne produkty od przeżuwaczy są bezpieczne dla zdrowia ludzi.

Zasady ochrony zwierząt

  • Nie kupować zwierząt z niewiadomego źródła,
  • Zapewnić okresowe wizyty lekarza weterynarii,
  • Stosować środki przeciw owadom i zwalczać je w miejscach przebywania zwierząt,
  • Zgłaszać podejrzane objawy Inspekcji Weterynaryjnej.
{"register":{"columns":[]}}