W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Dodatkowo, korzystanie z naszej witryny oznacza akceptację przez Państwa klauzuli przetwarzania danych osobowych udostępnionych drogą elektroniczną.
Powrót

Kaskada solankowa

kaskada solankowa wejście

INFORMACJA DLA ZWIEDZAJĄCYCH KASKADĘ SOLANKOWĄ

Teren Kaskady Solankowej dostępny jest codzienne przez całą dobę, zaś pompy tężni i fontann pracują w godzinach od 1000 do 2100 w okresie od maja do października. Wstęp bezpłatny.
Bliższe informacje można uzyskać pod numerem telefonu: 17 8503 914.

Zapraszamy do kiosku gastronomicznego "Żródełko" położonego w bliskim sąsiedztwie Kaskady Solankowej, który czynny jest  od godz. 10:00 - 19:00 w okresie od maja do października. Kiosk serwuje: zapiekanki, hot-dogi, słodycze, lody, ciepłe i zimne napoje.

HISTORIA ŹRÓDŁA SOLANKI I KASKADY SOLANKOWEJ W SOŁONCE
 
Źródło słonej wody w Sołonce to pozostałość okresu mioceńskiego, kiedy to tereny Podkarpacia pokryte były ciepłym morzem (ok.23 mln - 5 mln lat temu). Są częścią tzw. solanek podkarpackich występujących wzdłuż Pogórza Karpackiego w pasie solanek sanocko-przemyskich w zachodniej części żup ruskich. Były eksploatowane na pewno w XVI i XVII wieku, gdy warzono tu sól na dużą skale. W tym czasie powstała znajdująca się tu studnia solankowa. Pochodzi z 1596 roku (badania dendrochronologiczne AGH Kraków) o głębokości 26 metrów, ocembrowana drewnem sosnowym technika tzw. na zrąb. Przetrwały też w bardzo dobrym stanie urządzenia wydobywcze wraz z walcem wciągającym i licznymi fragmentami drewnianej obudowy studni. Można je obejrzec w Muzeum Regionalnym w Sołonce. Są to jedyne tego typu obiekty zachowane na Podkarpaciu. Na przełomie XVI i XVII wieku Sołonka znajdowała się w rękach Ligęzów z Rzeszowa.


Sól warzona w Sołonce sprzedawano wówczas na rynku w Rzeszowie, gdzie Ligęzowie utworzyli w tym celu stoły solne. Nie wiadomo, kiedy i dlaczego, zaniechano eksploatacji źródeł na skale przemysłowa. Studnia juz w XVII wieku została zasypana, a z czasem zapomniana i niemal całkowicie zarośnięta i pokryta grubą warstwą ziemi i kamienia. Od połowy XVII wieku, aż do końca II wojny światowej solanka była czerpana z naturalnego zagłębienia terenu i wykorzystywana tylko przez miejscową ludność na własne potrzeby. W 1999 r. na podstawie wskazania mieszkanki Sołonki i właścicielki tej działki Pani Zofii Babiarz odnaleziono źródełko ponownie. Dwa lata później tj. w 2001 r. po uzyskaniu praw własnościowych do działki przez Gminę Lubenia odkopano i oczyszczono cembrowinę na głębokość 26 m oraz wykonano prace porządkowe wokół niej. W trakcie prac zauważono, ze solanka nie wypływa z dna studni ale ze ściany bocznej i spływa w dół napełniając cembrowinę. Dalsze pogłębianie nie miało uzasadnienia gdyż dno studni było wyłożone deskami co sugerowało ze cembrowina spełniała funkcje zbiornika na solankę. W latach 2009-2010 powstała w tym miejscu kaskada solna o charakterze zdrojowym, gdyż występujący w solankach jod ma właściwości zdrowotne. Budowę kaskady sfinansowano    ze środków Gminy Lubenia oraz Unii Europejskiej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Obecnie solanka bogata w jod stała się jedną z atrakcji turystycznych i rekreacyjnych regionu.

Zdjęcia (4)

{"register":{"columns":[]}}